مطالب مورد پسند جوانان

موضوعات مورد بحث

آهنگ فرنگیس سیاوش قمیشی

آهنگ فرنگیس سیاوش قمیشی

شب


شب که میشه تو کوچه غم
اشک من میشه ستاره

من
چشامو به ابرا میدم
آسمون بارون میباره

میخونم
آخ که دیگه فرنگیس
عشق تو داغونم کرد
به کی بگم که چشمات
تو غصه زندونم کرد

دلم شده دیوونه
خدا خودش میدونه
کوچه دلش میگیره
سکوتشو میشکونه
پنجره ها با فریاد
میگن کی باز میخونه

میخونم
آخ که دیگه فرنگیس
عشق تو داغونم کرد
به کی بگم که چشمات
تو غصه زندونم کرد

+ نوشته شده در  یکشنبه سی و یکم فروردین 1393ساعت 16:50  توسط aliakbar  | 

شعرهایی از باباطاهر در مورد دل

دل دیوانه‌ام دیوانه‌تر شی

خرابه خانه‌ام ویرانه‌تر شی

کشم آهی که گردون را بسوجم

که آه سوته دیلان کارگر شی

********

نمیدانم دلم دیوانهٔ کیست

کجا آواره و در خانهٔ کیست

نمیدونم دل سر گشتهٔ مو

اسیر نرگس مستانهٔ کیست

******

یکی درد و یکی درمان پسندد

یکی وصل و یکی هجران پسندد

من از درمان و درد و وصل و هجران

پسندم آنچه را جانان پسندد

*******

دلم زار و دلم زار و دلم زار

طبیبم آورید دردم کرید چار

طبیبم چون بوینه بر موی زار

کره در مون دردم را بناچار

******

غم عشقت بیابان پرورم کرد

فراقت مرغ بی‌بال و پرم کرد

بمو واجی صبوری کن صبوری

صبوری طرفه خاکی بر سرم کرد

 *******

دلم بی وصل ته شادی مبیناد

زدرد و محنت آزادی مبیناد

خراب آباد دل بی مقدم توالهی هرگز آبادی مبیناد

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و سوم آذر 1390ساعت 9:41  توسط aliakbar  | 

شعری از سهراب سپهری

گل سرخ

درفلق بود که پرسيد سوار

اسمان مکثی کرد.

 رهگذر شاخه  نوری که به لب داشت به تاريکی شن ها بخشيد.

وبه انگشت نشان داد سپيداری وگفت.

نرسيده به درخت، 

کوچه باغی است که از خواب خدا سبز تر است

ودر ان عشق به اندازه پرهای صداقت ابی است.

ميروی تا ته ان کوچه که از پشت بلوغ، سر بدر می ارد،

پس به سمت گل تنهائی می پیچی،

دو قدم مانده به گل،

 پای فواره جاويد اسا طير زمين می مانی

وتو را ترسی شفاف فرا می گیرد.

 در صميمیت سيال فضا، خش خشی می شنوی.

 کودکی می بينی

  رفته از کاج بلندی بالا، جوجه بردارد از لانه نور

 وازاو می پرسی

 خانه دوست کجاست ؟

 باغی سبز کجاست؟

+ نوشته شده در  سه شنبه هشتم آذر 1390ساعت 14:12  توسط aliakbar  | 

شعر کوتاه درباره ایران

نویسنده : گیله مرد

شعر کوتاه درباره ایران

این خانه قشنگ است ولی خانه من نیست

         این خاک چه زیباست ولی خاک وطن نیست

آن دختـــــــــــر چشم آبی گیسوی طلایی

         طناز سیه چشــــــــــم چو معشوقه من نیست

آن کشور نو آن وطــــن دانش و صنعت

       هرگز به دل انگیــــــــــزی ایران کهن نیست

در مشهد و یزد و قم و سمنان و لرستان

        لطفی است که در کلگری و نیس و پکن نیست

در دامن بحر خزر و ساحل گیلان

       موجی است که در ساحل دریای عدن نیست

در پیکر گلهای دلاویز شمیران

        عطری است که در نافه ی آهوی ختن نیست

آواره ام و خسته و سرگشته و حیران

        هرجا که روم هیچ کجا خانه من نیست 

آوارگی وخانه به دوشی چه بلاییست

        دردی است که همتاش در این دیر کهن نیست

من بهر که خوانم غزل سعدی و حافظ

       در شهر غریبی که در او فهم سخن نیست.

هرکس که زند طعنه به ایرانی و ایران

       بی شبهه که مغزش به سر و روح به تن نیست.

پاریس قشنگ است ولی نیست چو تهران

        لندن به دلاویزی شیراز کهن نیست.

هر چند که سرسبز بود دامنه آلپ

        چون دامن البرز پر از چین وشکن نیست

این کوه بلند است ولی نیست دماوند

        این رود چه زیباست ولی رود تجن نیست 

این شهرعظیم است ولی شهرغریب است

        این خانه قشنگ است ولی خانه من نیست

 

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و ششم مهر 1390ساعت 13:22  توسط aliakbar  | 

شعرهای ترکی از استاد شهریار

بهجت آباد خاطره سی 

اولدوز ساياراق گوزله ميشم هر گئجه ياری                                              

گج گلمه ده دير يار يئنه اولموش گئجه ياری                                                          

گؤزلر آسيلی يوخ نه قارالتی نه ده بير سس

باتميش گولاغيم گؤرنه دؤشور مکده دی داری 

بير قوش آييغام! سويليه رک گاهدان اييلده ر

گاهدان اونودا يئل دئیه لای-لای هوش آپاری 

ياتميش هامی بير آللاه اوياقدير داها بير من

مندن آشاغی کيمسه يوخ اوندان دا يوخاری 

قورخوم بودی يار گلمه يه بيردن ياريلا صبح

باغريم ياريلار صبحوم آچيلما سنی تاری! 

دان اولدوزی ايسته ر چيخا گؤز يالواری چيخما

او چيخماسادا اولدوزومون يوخدی چيخاری.

 

 

رازی است که آن نگار می داند چیست

                                           رنجی است که روزگار می داند چیست

آنی که چو غنچه در گلو خونم از اوست

                                            من دانــم و شــــهریار می داند چیست

قهوه­خانه، سوت و کور

                                   زانوی سکو گرفته در بغل

                                                                   در خمار مزمن خود چرتکی

                                                                                                  پنجره، خمیازه‌کش

                                                                                                                            در خمار یک غزل، یک پنجه­ساز

                                                                                              چشم کاشی­های ابلق، خوابناک

                                                         از شکاف در به هر جان کندنی است

                                            باز چشمک می­زنند.

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و ششم مهر 1390ساعت 13:12  توسط aliakbar  |